سیاوش منم نه از پریزادگان                      از ایرانم از شهر آزادگان          

        که ایران بهشت است یا بوستان               همی بوی مشک آید از بوستان        

 سپندارمذ پاسبان تو ( ایران ) باد              ز خرداد روشن روان تو باد         

       ندانی که ایران نشست من است              جهان سر به زیر دست من است    

  هنر نزد ایرانیان است و بس                     ندادند شیر ژیان را به کس        

      همه یکدلانند و یزدان شناس                   به نیکی ندارند از بد هراس            

   دریغ است که ایران ویران شود                کنام پلنگان و شیران شود           

   همه جای جنگی سواران بدی                نشستن گه شهریاران بدی          

       چو ایران نباشد تن من مباد                     بر این بوم و بر زنده یک تن مباد        

   همه روی یکسر به جنگ آوریم                جهان بر بد اندیش تنگ آوریم       

     ز بهر بر و بوم و پیوند خویش                    زن و کودک وخرد و فرزند خویش     

       همه سر به تن کشتن دهیم                    از آن به که کشور به دشمن دهیم